Tuesday, June 26, 2012

*வீரத்துறவி விவேகானந்தர் – பாகம் 2


(முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சி)
தந்தையாரின் மறைவு:
வார விடுமுறை நாட்களில் தனது நண்பர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்று வருவது நரேந்திரனது வழக்கம். சில வேளைகளில் ஆங்கு அவன் இரண்டொரு நாட்கள் தங்குவதும்  உண்டு. அவ்விதமே ஓரிரவு தனது இல்லத்திலிருந்து சுமார் இரண்டு மைல் தூரத்திலிருந்த தோழன் ஒருவனது வீட்டிலே தங்கியிருந்தான். நரேந்திரனது வீட்டினின்றும் வேலைக்காரன் ஒருவன் ஓடோடி வந்து மூச்சிறைக்க நின்றான். நிகழ்ந்தது யாதென்று இளைஞன் ஆவலுடன் கேட்க, “தகப்பனார் காலமாய்விட்டார்” என்று கூறி, வந்தவன் அழுதான். நம்பவொண்ணாத அச்செய்தியைக் கேட்டு இளைஞன் வீட்டுக்கு விரைந்தோடினான். தான் கேள்வியுற்றது உண்மைதான். மாரடைப்பால் தந்தை மாண்டுபோனார் என அறிந்தான்! ஆண் மக்களிலே முதலானவனாகிய நரேந்திரனால் தகனக்கிரியை முதலானவை முறையே செய்து முடிக்கப்பட்டன.
வறுமை சூழ்நிலை:
குடும்ப பாரம் இப்போது இளம் நரேந்திரன் மீது வீழ்ந்துவிட்டது. காலமாகிவிட்ட விஸ்வநாத தத்தர் தம் குடும்பத்திற்கு ஆஸ்தி எதுவும் தேடி வைத்துவிட்டுப் போகவில்லை. அப்போது நரேந்திரன் சட்ட கலாசாலையில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். அன்றன்றைக்கு வேண்டிய சாப்பாட்டுக்குங்கூட வகையில்லாதவாறு வறுமைநோய் அவர்கள் பால் வந்துவிட்டது. கலாசாலைக்கு வண்டி வைத்துக்கொண்டு போவதை அறவே நிறுத்திவிட்டான். குடை, பாதரட்சை போன்றவை அவனுக்குக் கிட்டாத பெருமிதங்களாயின. தரிக்கும் உடையும் நாளடைவில் பழுதுபட்டதாயும் எளியதாயும் மாறிவிட்டது. அன்ன ஆகாரம் சிறிதேனுமின்றி அவன் கழித்த நாட்கள் எத்தனையெத்தனையோ!
இந்த இன்னல்களுக்குக்கிடையில் மற்றொரு அல்லல் வந்து அலைகழித்தது. அவர்கள் வசித்து வந்த வீட்டின் பெரும்பகுதி தங்களுக்கு சொந்தமென்று ஏதோ காரணம் எடுத்துக்காட்டி, நரேந்திரனது தாயாதிகள் நீதிமன்றத்திலே வழக்கு தொடுத்துவிட்டார்கள். போதாதற்கு அவ்வழக்கானது நெடுநாளாகத் தொடர்ந்து நீதிமன்றத்தில் விசாரணையில் இருந்து வந்தது. நியாயஸ்தலத்தில் நரேந்திரன் கொடுத்த வாக்குமூலத்தின் தெளிவையும், சாதுரியத்தையும் கவனித்த வழக்கறிஞர்கள் அவன் ஒரு தேர்ந்த நியாயவாதியாவான் என்று மிக மெச்சிப் பேசினார்கள். கடைசியாக வழக்கும் அவனுக்கு அனுகூலமாகவே முடிந்தது. நரேந்திரனது பெருமுயற்சியால் தத்தர் குடும்பம் வறுமைப் பிணியினின்று ஒருவாறு மீளலாயிற்று.
பிரம்ம சமாஜம்:
பிரம்ம சமாஜம் என்பது வங்க நாட்டிலே ஒரு பெரிய லௌகிக வைதிக சீர்திருத்த மகாசங்கம். இதை ஸ்தாபித்தவர் இராஜாராம் மோகன்ராய். சமுதாயத்திலும், மதத்திலும் இருக்கிற ஊழல்கள் பலவற்றைப் போக்கடிக்க இச்சங்கம் முயன்று வந்தது. மேல் நாட்டிலிருந்து படையெடுத்து வந்த கிறிஸ்தவ மதத்துக்கு முதன்முதல் முட்டுக்கட்டைப் போட்டது இச்சங்கம்தான். கேசவ சந்திரசேனர் நரேந்திரனது ஜீவித காலத்தில் தலைமை வகித்து வந்தார். பிரம்ம சமாஜத்தின் அமைப்பும் நடைமுறையும் இனிதாயிருந்தபோதிலும் நரேந்திரனுக்கு அத்திருக்கூட்டம் நிரந்தர சமாதானத்தை நல்கவில்லை. கடைசியாக பிரம்மசமாஜத்தின் தலைவராகத் திகழ்ந்த மகரிஷி தேவேந்திரநாத தாகூரிடம்(கவி வேந்தரான ரவீந்திரநாத தாகூரின் தந்தையார்) மெய்ஞ்ஞான வேட்கை கொண்டிருந்த நமது இளம்யோகி சென்றார். அவர் தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தபொழுது அவருடைய அனுமதியை நாடாமலேயே இளைஞன் அவரது அறைக்குள் நுழைந்தார். மகரிஷி கண் விழித்ததும், “ஐயா! நீவிர் கடவுளைக் கண்டிருக்கிறீர்களா?” என்று ஆர்வத்துடனும் பதைபதைப்புடனும் வாலிபர் வினவினார். உள்ளத்தைப் பீறிட்டு வந்த இக்கேள்வி மகரிஷியைத் திடுக்கிடச் செய்தது. எவ்வித விடையும் பகர அவருக்கு நா எழவில்லை. ஞான தாகத்தால் பொறி பறக்க ஒளி வீசிய இளைஞரது கண்களை காணலுற்ற மகரிஷி, “நீ ஒரு பெரிய யோகியாவாய்” என்று மட்டும் பகர்ந்தார். ஆனால் நரேந்திரனுக்கு அந்த விடை திருப்தியுண்டாக்கவில்லை.
மகரிஷி தேவேந்திரநாத தாகூர்
 தக்ஷிணேஸ்வரம் செல்ல இசைதல்:
நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர் அவரை அழைத்து, “நீ ஏன் பிரம்மசமாஜத்துக்கும் வேறு பல இடங்களுக்கும் வீணாய் ஓடி அலைகின்றாய்? கல்காத்தா நகருக்கு அருகாமையில் கங்காதீரத்திலே திகழும் தக்ஷிணேசுவர ஆலயத்துக்குள் செல்க. காளிகா தேவியின் அருட்பிரசாதத்தைப் பருகிப் பரவசமடைந்திருக்கும் பெரியார் ஒருவர் அங்கு இருக்கிறார். தமக்கு ஊக்கம் அளித்த அந்த நல்ல செய்தியைக் கேட்டு நரேந்திரர் அங்கே சென்று வர இசைந்தார்.

தக்ஷிணேசுவரம்
 குருதேவரின் முதல் சந்திப்பு:
தக்ஷிணேசுவரம் செல்லுமாறு ஏவப்பட்ட நரேந்திரரும் 1880ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதத்திலே புறப்பட்டார். பரமஹம்ஸ தேவரது சன்னிதானத்துக்கு இவ்விளைஞர் சென்றதும் பரமஹம்ஸர் பரவசமடைந்துவிட்டார். பழைய நண்பன் ஒருவனைக் கண்டவர் போல் அவர் பிரியம் மிகப்பூண்டு உரையாடினார். “எத்தனை நாள் நான் ஆவலுடன் உனக்காகக் காத்திருப்பது!” என்று இரங்கிக் குறை கூறினார்.

நரேந்திரரைப் பாடும்படி அவர் வேண்ட பாடல் ஒன்று பாடினார். அவரது கானத்தைக் கேட்டுப் பரமஹம்ஸர் திரும்பவும் பரவசமடைந்தார். நெடுநாளாக நரேந்திரரது உள்ளத்தை வாட்டிவந்த கேள்வி இப்பொழுது அவரது மனதில் முன்னணியில் வந்து நின்றது. “நீவிர் கடவுளைக் கண்டதுண்டா?” என்று இவரிடத்தும் நரேந்திரர் வழக்கம்போல வினவினார். “ஆம். நான் அவரை இடையறாது கண்டு வருகிறேன். வேண்டுமானால் அவரை உனக்கும் காட்டுகிறேன்” என்றார் பரமஹம்ஸர். நரேந்திரரது உள்ளம் பூரித்தது; உடல் நடுங்கியது; உரோமம் சிலிர்த்தது. ஆனால், “நன்கு ஆராயுமுன் நாம் இவரை நம்பிவிடலாகாது” என்று அவர் தீர்மானித்தார்.
சிவமும், சக்தியும்:
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர்
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணரது விருப்பத்துக்கு இணங்க நரேந்திரர் அடிக்கடி தக்ஷிணேசுவரம் போய் வருவாராயினார். மூன்றாம் முறை தக்ஷிணேசுவரம் போயிருந்தார். உயர்நிலை எய்தியிருந்த பரமஹம்ஸர் நரேந்திரரது முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டுப் பிறகு புறத்தே அவரை அழைத்துச்சென்றார். ஆங்கு, “உன் திருமேனியில் திகழ்வது சிவம்; என் உள்ளத்து உறைவது சக்தி” என்று அவர் இரகசியமாக எடுத்தோதினார். கேட்டவர், “இதென்ன பைத்தியம்!” என்று மனதிலே எண்ணினார்; வெளியில் பேசவில்லை.
நரேந்திரர் வேண்டிய வரம்:   
தமக்குற்ற வறுமை நோயைக் களைய ஏதாவது ஓர் உபாயம் செய்யவேண்டுமென்று நரேந்திரர் குருதேவரிடம் விண்ணப்பித்துக்கொண்டார். தமக்காக ஜகதீசுவரியிடம் பிரார்த்திக்க வேண்டுமென்று வேண்டினார். ஆனால் குருதேவர், “நீயே தேவியின் சந்நிதி சென்று அவ்வரம் வேண்டிக்கொள்” என்று அனுமதித்தார். கோயிலுக்குச் சென்று குளிர்ந்த மனதுடன் திரும்பி வந்தார். அங்கு நிகழ்ந்தது யாதோ என ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் வினவ, “பக்தியும் ஞானமும் எனக்குக் கடாட்சித்தருள வேண்டுமென்று அம்பாளிடம் வேண்டினேன்” என்று நரேந்திரர் விடை விடுத்தார். “உனக்குற்ற தரித்திரத்தைப் போக்க வேண்டுமென்று நீ ஏன் கேட்கவில்லை? மறுபடியும் போய் அவ்வரம் வேண்டி வா” என்றார் அண்ணல். நரேந்திரர் இரண்டாம் முறையும் தமது வறுமை நோய் நீங்குதற்பொருட்டு வரம் கேட்க மறந்துவிட்டார். ஆதலாம் மற்றுமொருமுறை அதே ஞாபகத்துடன் கோயிலுக்குப் போகும்படி பரமஹம்ஸரிடமிருந்து ஆக்ஞை பிறந்தது. இப்போது தமது வறுமைப்பற்றி அவர் நினைத்திருந்தார் எனினும், தேவியிடம் அத்தகைய வரம் கேட்க அவருக்கு மனம் எழவில்லை; நாவும் எழவில்லை; பெறுதற்கரிய பக்தியையும் ஞானத்தையும் மட்டும் அவர் ஆர்வத்துடன் வேண்டி நின்றார்.
பவதாரிணி
குருபக்தி:
நரேந்திரர் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸரை அணுகி ஆண்டுகள் நான்கு ஆகிவிட்டன. “நாணயம் மாற்றுபவன் ஒவ்வொரு காசையும் நன்கு பரீட்சித்து ஏற்பது போன்று நீயும் என்னை வேண்டியவாறெல்லாம் சோதித்த பின்னரே நம்புவாயாக” என்று பரமஹம்ஸர் பகர்ந்தார். நுண்ணறிவோடு கூடிய ஆராய்ச்சியாளராகிய நரேந்திரரும் அவ்வாறே செய்தமையால் பரமஹம்ஸ தேவரது மாண்பு சோதிக்கப்பட்ட சொர்ணமென மிளிரலாயிற்று. நரேந்திரருக்கும் அவர் மீது மெய்யான குருபக்தியும் விசுவாசமும் தோன்றலாயின.
உத்தமனின் திறவுகோல்:
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணரிடம் சென்று தமக்கு வேறொன்றும் வேண்டாமென்றும் தாம் யாண்டும் சமாதியிலே சொக்கியிருக்க அருளினாற்போதுமென்றும் பிரார்த்தித்தார். அதைக் கேட்ட பகவான் ராமகிருஷ்ணர் திடுக்கிட்டவர் போலச் சீடரைப் பார்த்து, “பிள்ளாய், நீ உன் முக்தியை மட்டும் நாடுவது சுயநலமாகும். உன் போன்ற உத்தமன் ஒருவனுக்கு அது தகாது. நீ அடைந்திருக்கும் பிறவிப்பயனை உலகத்தவருக்கும் எடுத்து வழங்க வேண்டும். அவர்கள் ஈடேறுதற்கேற்ற வழியைக் காட்டிய பின்னரே நீ திரும்பவும் இந்த உயர்ந்த சமாதிநிலை எய்துவாய். அது பரியந்தம் இது உன்னிடமிருந்து ஒதுக்கி மூடி வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதைத் திரும்பவும் மீட்டெடுப்பதற்கான திறவுகோல் என் கைவசம் உள்ளது. அறிந்தாயா?” என்றார். சிஷ்யரும் குருவின் ஆக்ஞைக்கு உட்பட்டவராகக் கீழ்ப்படிந்து வணங்கினார்.
குருதேவரின் அந்திம காலம்:
காசிப்பூர் தோட்ட வீட்டில் நரேந்திரர்
பரமஹம்ஸ தேவரது ஆக்கைக்கு அந்திய காலம் நெருங்கிவிட்டது. பாரமார்த்திக விஷயங்களைப் பற்றி அவர் மட்டுக்கு மிஞ்சிப் பேசிக்கொண்டிருந்தமையால் தொண்டையிலே ஒரு வித வலியுண்டாகி, பிறகு அது கண்டப்பிளவையாக மாறிற்று. நரேந்திரரும் மற்ற சிஷ்யர்களும் வைத்தியத்தின் பொருட்டுக் கல்கத்தாவுக்கு அருகில் காசிப்பூர் தோட்டத்தில் இருந்த ஒரு மாளிகைக்கு குருதேவரை அழைத்துச் சென்று அங்கே வசித்திருக்கப் பண்ணினர். வீட்டு வாடகைக்கும், வைத்தியத்துக்கும் ஆகும் செலவை கிரகஸ்த சிஷ்யர்கள் தங்களது பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொண்டனர்.
குருதேவரின் தபோபலன்:
ஒரு நாள் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் தமது அருட் செல்வரைத் தனியாகத் தமது அறைக்குள் வரவழைத்து நிஷ்டையில் உட்கார வைத்தார். சிறிது நேரத்திற்குள் இருவரும் சமாதிநிலை எய்திவிட்டார்கள். பிறகு இருவருக்கும் சமாதி கலைந்தபோது பரமஹம்ஸதேவர் முத்துமுத்தாகக் கண்ணீர் சிந்திக்கொண்டு, “குழந்தாய்! இத்தரணியில் தர்மத்தை நிலைநாட்டுதற்கென எனது தபோபலன்களையெல்லாம் இன்று உன்பால் ஒப்படைத்துவிட்டேன். முழு மனதுடன் இப்பெருங்கடனை ஆற்றுவாயாக” என்று அருளினார்.
குருதேவர் உடல் அருகில் சிஷ்யர்கள் 
(Photo date: 16 August 1886)
இச்சம்பவம் நிகழ்ந்த இரண்டு மூன்று நாட்களில் அதாவது ஆகஸ்ட் மாதம் 15ஆம் நாள் பகவான் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் தமது ஊனுடலை நீத்து அகண்ட சத்-சித்-ஆனந்தத்தில் மூழ்கி மகா சமாதியடைந்தார்.
சிஷ்யர்களை ஒன்று திரட்டுதல்:
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் காலமானதும் அவருடன் வாழ்ந்து வந்த வாலிப சிஷ்யர்களுள் தாங்கள் இனி என்ன செய்வது என்ற கேள்வி எழுந்தது. அவர்கள் தத்தம் வீடு போய்ச் சேரட்டும் என்று சில கிரகஸ்தர்கள் புத்தி புகட்டினார்கள். கல்லூரிப்படிப்பு முடிந்த பின்னர் எல்லாம் யோசிக்கலாம் என எண்ணிய சிலர் அவ்வாறே வீடு போக எத்தனித்தனர். வேறு சிலர் தவம்புரிய தீர்த்தங்களுக்குப் போகலாமென்று எண்ணினர். ஆனால் எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் திருக்கூட்டம் கலையாதிருக்க வேண்டுமென்று தீர்மானித்தவர் நரேந்திரர் ஒருவரே. கல்கத்தாவுக்கு அருகாமையில் ஜன சஞ்சாரம் அதிகம் இல்லாதிருந்த வாரநகர் என்னுமிடத்தில் குடியிருக்கத் தகுதியற்றிருந்த பாழுங் கட்டிடமொன்றில் இவர்கள் குழுமியிருந்து தவம் புரியத் தீர்மானித்தனர்.
இடைஞ்சல்கள்:
ஆனால் இவர்கள் கொண்ட நோக்கம் வயது முதிர்ந்த சிலருக்குப் பிடிக்கவில்லை. உணவில்லாது பட்டினி கிடந்து சாகத்தான் நேருமென்று அவர்கள் பயமுறுத்தினார்கள். இத்துடன் இந்த இளந்துறவிகளுக்குப் பெற்றோர்களால் நேர்ந்த இடைஞ்சல்கள் கணக்கற்றவை. “பிள்ளைகளின் போக்கு வரவர கெட்டுப் போய்விட்டதற்கும், அதன் பயனாக நேர்ந்துள்ள குழப்பத்திற்கும் காரணம் நரேந்திரர்” என்பதாகப் பழி முழுதும் நரேந்திரர் மீது சுமத்தப்பட்டது.
வாரநகரில் புரிந்த தவம்:
வாரநகர் மடம் 1886
பகவான் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணருக்குப் பதிலாக நரேந்திரர் தலைவராகத் தோன்றியிருந்தது அத்துறவிகள் மாட்டுப் பேரூக்கத்தை ஊட்டி வந்தது. உலகப்பற்று யாவையும் நீத்துவிட்டதற்கு அறிகுறியாக இப்போது அவர்கள் அனைவரும் காவியுடை தரித்துக்கொண்டார்கள். உணவைப் பற்றிய கவலை அறவே ஒழிந்துபோய்விட்டது. உணவேயில்லாது கழிந்த நாட்கள் எத்தனை எத்தனையோ! பிக்ஷையாய்க் கிடைத்த அரிசியையும், குளக்கரையில் காடாக வளர்ந்து கிடந்த கீரையையும் அவர்கள் சமைத்துப் புசித்துப் பசிப்பிணியைத் துடைத்து வந்தார்கள். உடுக்கப் போதுமான உடையில்லாமல் பெரும்பாலோர் கோவணதாரிகளாய் மாறிவிட்டார்கள்.
இது போன்ற எளிய வாழ்வுக்கிடையே அவர்கள் புரிந்து வந்த தவம் போற்றுதற்குரியது. உறக்கத்தில் கழிந்த நேரம் மிகச் சிறிதேயாம். அதை அறவே விலக்கியிருந்த நாட்கள் பலப்பல. இரவென்றும், பகலென்றும்  உணராது அவர்கள் ஆழ்ந்த நிஷ்டை புரிந்தார்கள். உண்ணும்போதும், உலாவும்போதும் கடவுளது திருநாமமே அவர்களின் நாவில் குடிகொண்டிருந்தது. தும்புரு ஒன்றை மீட்டிக்கொண்டு நெடுநேரம் பரவசமடைந்து பஜனை பண்ணுவார்கள்.
வாரநகரில் தவச்சீலர்கள் 1886
நூல்கள் ஆராய்தலிலும் பரமஹம்ஸதேவரின் சிஷ்யர்கள் பேரூக்கம் கொண்டிருந்தார்கள். இந்துமதத்தின் பல சமயக் கொள்கைகள், அவைகளுக்கு அடிப்படையாயிருக்கும் வேதாந்தம், சங்கரர், புத்தர், ஏசுநாதர், முகமது நபி போன்ற மகாபுருஷர்களின் அவதாரம், ஆஸ்திகம், நாஸ்திகம், மேல் நாட்டுப் புலவர்களின் கொள்கைகள், தேச சரித்திரம், பௌதிக சாஸ்திரம், சமுதாய ஏற்பாடு இவைபோன்ற அரும்பெரும் விஷயங்களைப்பற்றி நரேந்திரர் விளக்கமாக பேசுவார்.
ஆன்ம சகோதரர்கள் தங்களையறியாமலே இந்த ஞானங்களனைத்தையும் அவரிடமிருந்து பெற்று வந்தனர். பிற்காலத்தில் அவரைப் பின் தொடர்ந்து தர்மப் பிரசாரம் பண்ணுவதற்கும் அவர்கள் இப்போது சுவாமிகளால் பயிலுவிக்கப்பட்டு வந்தார்கள்.
பரதகண்டத்தின் வரலாற்றைச் சரித்திர வாயிலாக அறிந்திருந்தது போதாதென்று அவர் கருதினார். அதன் நாடு நகரங்களையும் ஜனத்திரளையும் அவர்களது பாங்கையும் கண்கூடாகப் பார்க்க அவருக்கு அவாவுண்டானது. குருதேவரின் அருட்பிரசாதத்தை அவர் பாரெங்கும் வழங்குதலுக்கு உற்ற தருணமும் அணுகிவிட்டது. எனவே, வெளியேகும் வண்ணம் ஏதோ ஒரு பரமசக்தி அவரது உள்ளத்தினின்று அவரைத் தூண்டி வந்தது. கட்டுக்கடங்காத மிருகேந்திரனைப் போல் அவர் உலகெங்கும் உலவிச் சஞ்சரிக்க விரும்பினார்.


(இதன் தொடர்ச்சி 28.06.2012, வியாழக்கிழமை அன்று இடம்பெறும்)

Sunday, June 24, 2012

*வீரத் துறவி விவேகானந்தர் – பாகம் 1


தவம் புரிந்து பெற்ற பிள்ளை
Kali Ghat Temple - 1887
பரத கண்டத்திலே கங்காதீரத்திலே காளிகாதேவியின் திருக்கோயில் ஒன்றுண்டு. முன்னாளில் காளிக்கட்டம் என்று அழைக்கப்பட்ட அவ்வூரானது ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்துக்குத் தலைமைப்பட்டணமாகிய பின்பு, புதிய மேம்பாடுகள் பல அடைந்து, கல்கத்தா என்ற திரிவுபட்ட நாமகரணம் பெறலாயிற்று.
அந்நகரிலே சென்ற நூற்றாண்டிலே விசுவநாத தத்தர் என்ற க்ஷத்திரிய வமிசத்துதித்த பெரியார் ஒருவர் வசித்து வந்தார். இயல்பாகவே அவர் படைத்திருந்த பேரறிவை அவர் பயின்ற கல்வியானது மேலும் ஓங்குவித்தது. கல்கத்தா நீதிமன்றத்திலே அவர் ஒரு நியாயவாதியாயமர்ந்து செல்வம் மிகச் சம்பாதித்து, அப்போதைக்கப்போது நல்வழியில் செலவிட்டு வந்தார்.
புவனேஸ்வரி மாதா
புவனேஸ்வரி மாதா என்ற அம்மையார் விசுவநாத தத்தருக்கு வாழ்க்கைத் துணைவியாக அமைந்து இல்லறம் நடாத்தி வந்தார். சதுர் வேதங்களுக்குச் சமனாய் விளங்குகின்ற இராமாயணம், மஹாபாரதம் என்னும் இவ்விரண்டு இதிகாசங்களையும் புவனேசுவரி மாதா காவிய ரூபமாக மனப்பாடம் பண்ணியிருந்தார். புதல்விமார் இருவரை ஈன்றெடுத்து அன்புடன் அவர்களை ஆதரித்து வளர்த்து வந்ததற்கிடையிலே தாம் ஒரு விதத்தில் தௌர்ப்பாக்கியவதியாய்விட்டதாக எண்ணி, இவர் சிறிது வாட்டமுற்றிருந்தார். மக்கட்பேற்றிலும் ஆண்மகவையன்றோ இல்லறத்தார் பெரிதும் விரும்புவது! சத்புத்திர பாக்கியம் தமக்குக் கிடைக்க வேண்டுமென்று அவர் அல்லும் பகலும் அஞ்சலி ஹஸ்தராய்த் தாம் வணங்கும் கடவுளாகிய காசிவிசுவநாதர் பால் குறையிரந்து வேண்டி வந்தார்.
இம்மையிலும் மறுமையிலும் தமக்கு இன்பம் துய்ப்பிக்கவல்ல ஆண் மகவு ஒன்றைத் தந்தருளும்படி இப்புனிதவதி செய்த பிரார்த்தனைக்கு இரங்கினார் இறைவன். புவனேசுவரி மாதா கர்ப்பவதி ஆனார். இறைவனை வழுத்தி வந்த நாட்களைக் கதிரவன் கணக்கிட்டுக்கொண்டே போக, அன்னையில் வயிற்றில் வளர்ந்துவந்த சிசு பூமியில் ஜனிக்கும் காலம் வந்தது. கி.பி. 1863வது ஆண்டில் ஜனவரி மாதம் 12ஆம் தேதி, தை மாதம் முதல் நாளாகிய மகர சங்க்ராந்தியன்று உலகெங்கும் கீர்த்தி பெறுதற்கிருந்த மகாபுருஷர் பிறந்தார்.

நரேந்திரர் பிறந்த வீடு, கல்கத்தா
பெயர் சூட்டுதல்:
புதிதாக பிறந்திருந்த பிள்ளையின் அங்க அமைப்பு நெடுநாளைக்கு முன்பு லௌகிக வாழ்வை நீத்துத் துறவறம் பூண்டு வெளியேகிய பாட்டனார் துர்க்காசரண தத்தரது திருமேனியை முற்றும் ஒத்திருந்தது. நாமகரணம் சூட்டும் பருவமும் வந்தது. பாட்டனாரின் பெயரையே வைத்துவிடலாமா என்ற எண்ணம் வந்தது; அல்லது சிவபெருமானின் திருநாமங்களில் ஒன்றாகிய வீரேசுவரன் என்னும் பெயரை வழங்கிவிடலாமா என்ற எண்ணமும் தோன்றியது. கடைசியாக இம்மகவு பிறந்த நாளுக்கும் நட்சத்திரத்துக்கும் ஒப்ப நரேந்திரநாதன் என்ற நாமம் சூட்டினார்கள்.
நரேந்திரனின் துஷ்டத்தனம்:
இப்பாலகன் மூன்று வயதுப் பிள்ளையாயிருந்தபோதே இவன் செய்யத்தொடங்கிய சேஷ்டைகளுக்கு ஓரளவில்லை. நினைத்த மாத்திரத்தில் குடும்பத்தில் பெருங்குழப்பத்தை விளைவித்துவிடுவதுமல்லாமல் வீட்டார் அனைவரும் இவனை முன்னிட்டுக் கவலையுறும்படியும் செய்துவிடுவான். தாய் தந்தையர்கள் இவனை எவ்வளவுக்கெவ்வளவு மிரட்டினார்களோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு இவனுடைய துடுக்கும் துணிவும் அதிகரித்தன. தண்டனைக்கு இவன் சிறிதேனும் அஞ்சினவனல்லன். துஷ்டத்தனம் நிறைந்த நரேந்திரனை வசப்படுத்துவதற்கு வழி  ஒன்றே ஒன்றுதானிருந்தது. அதாவது இவன் மூர்க்கத்தனமாய் நடந்தபோதெல்லாம் அன்னையார் இவனை நீர்க்குழாய்க்கடியில் நிறுத்திவிட்டுத் தண்ணீர் இவன் தலை மீது சதா வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும்படி செய்து விடுவார். பொழியும் புனலின் கீழ்மட்டும் இவன் நெடுநேரம் சாந்தமாக சும்மா இருப்பான். சிறுவனுடைய மூர்க்கத்தனத்தையும் பிடிவாதத்தையும் பார்க்கச் சகியாத தாய், “பிள்ளைவரம் வேண்டிச் சிவபிரானிடம் தவமிருந்த எனக்கு அவன் தன் பூத கணங்களில் ஒன்றை அனுப்பியிருக்கிறான்; என் செய்வேன்?” என்று தனது மனச்சலிப்பை வெளியிடுவார். தன் தமக்கைமார் இருவரையும் நரேந்திரன் அலைக்கழித்தது இவ்வளவு என்று சொல்லித் தொலையாது. அவன் விளைவித்த தொந்தரவைத் தாங்க முடியாத அச்சிறுமிகள் அவனைப் புடைக்க ஓடி வந்தால் அவன் விரைந்தோடிச் சாக்கடையில் நின்றுகொண்டு, “என்னை வந்து அடியுங்கள்” என்று எரிச்சலூட்டுவான். அசுசியான சாக்கடைக்கு அப்பெண்கள் எப்படிச் செல்வார்கள்? ஆனால் துடுக்கே வடிவெடுத்து வந்த அச்சிறுவனுக்கு மட்டும் சுசி என்பது அசுசி என்பதும் இம்மியளவும் இல்லை.
நரேந்திரரின் சகோதரி ஸ்வர்ணமயி தேவி
நரேந்திரனின் ஈதல் குணம்:
வறியோர்களிடத்திலும் சாதுக்களிடத்திலும் நரேந்திரன் காட்டிய அனுதாபத்துக்கும் அன்புக்கும் ஓரளவில்லை. அவர்கள் தன் வீட்டு வாயிலுக்கு வந்துவிட்டால் கைக்குக் கிடைத்தவைகளையெல்லாம் எடுத்து அவன் அவர்களுக்கு வழங்கிவிடுவான். இரந்தார்க்கு இல்லையெனாது ஈதல் தத்தர் குடும்பத்தில் ஒரு தனிப்பெருமை எனினும், நரேந்திரன் போனபோக்கில் அவனை விட்டிருந்தால் வீடு ஒரே நாளில் வெறும் பொட்டல் காடாய் மாறியிருந்திருக்குமன்றோ? ஆதலால் யாசகர்கள் வந்தபோதெல்லாம் வீட்டார் அனைவரும் பையனைப்பற்றி மிக எச்சரிக்கையாயிருந்தார்கள். சின்னஞ்சிறுவனாயிருந்தபோது அவன் தன் கைக்கு அகப்பட்ட பொருள்களையெல்லாம் எடுத்து அவைகளை வேண்டுகின்ற வறிஞர்களுக்கு வழங்குவானாயினன். பிற்காலத்தில் அவன் ஒரு பரமாச்சாரியன் ஆன பிறகு அருளை அள்ளி வையகமெங்கும் வழங்கலாயினன். வையகத்து அவன் வழங்கியவாறு வேறு யார்தான் அருளை வழங்கியிருக்கிறார்கள்!
ராம பக்தி:
பெரியோர்கள் பெற்றிருந்த பெருமையில் பெரும்பகுதி அவர்கள் தம் தம் அன்னையாரிடமிருந்து பெற்றதன்றோ! புவனேசுவரி மாதா புகட்டிய கல்வியும், அதை நரேந்திரன் கிரகித்த விதமுமே அவன் தனது வாழ்வில் அடைந்த மேன்மைக்கு முக்கிய காரணமாயிற்று எனலாம். பிள்ளையை மடியிலமர்த்திக்கொண்டு இராமாயணக் கதையைத் தாய் எடுத்துச் சொல்லுவாள். கற்பனாசக்தி மிக வாய்க்கப்பெற்றிருந்த அம்மையார் இராமபிரானது ஆண்மையையும் சீதாபிராட்டியாரின் தூய்மையையும் எடுத்து வருணித்தது பிள்ளையின் உள்ளத்தை அடியோடு கவர்ந்துவிட்டது. சீதாராமனது விக்ரகம் ஒன்றை விலைக்கு வாங்கி வந்து அதன் மூலம் நரேந்திரன் கடவுளை வழிபடத் தொடங்கினான். இவ்வழிபாட்டில் தனக்குக் கூட்டாளியாக பிராமணப்பிள்ளை யொருவனையும் சேர்த்துக்கொண்டான்.ஒரு நாள் வீட்டின் மேல்மாடி அறைக்குள் சென்று இருவருமாக கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டு ஸ்ரீ சீதாராம விக்ரகத்துக்கு அலங்காரம், பூஜை முதலியவற்றை செய்துவிட்டு தியானம் பண்ண அமர்ந்துவிட்டார்கள். பிள்ளைகளைக் காணாமல் இரு வீட்டாரும் கடைசியாக மேல் மாடிக்கு வந்தார்கள். பெற்றோர்கள் திகைத்து கதவை பலவந்தமாக உதைத்துத் தள்ளினார்கள். இந்த ஆரவாரத்தில் நண்பன் தண்டனைக்கு ஆளாவோம் என்று எண்ணி ஓட்டம் பிடித்துவிட்டான். இந்த இரைச்சலொன்றும் நரேந்திரன் காதில் விழவில்லை. அவன் நிஷ்டையில் அமர்ந்திருப்பது பார்த்தோருக்கு பெருவியப்பையூட்டியது.
ராம பக்திக்கு முக்தி!:
நரேந்திரன் நினைத்தபொழுதெல்லாம் அவர்களுடைய வீட்டு வண்டிக்காரனிடம் உறவாட ஓடிவிடுவான். ஒரு நாள் வழக்கம்போல் வண்டியோட்டுபவனோடு நரேந்திரன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது விவாகத்தைப்பற்றிய பேச்சும் எழலாயிற்று. வண்டிக்காரன் விவாகத்தை வெறுத்துப் பேசியது பாலன் நரேந்திரனது உள்ளத்தில் பசுமரத்தாணி போல பதிந்தது. சீதையும் ராமனும் மணம் புரிந்திருந்தார்களல்லவா? விவாகத்தின் பயனாக அவர்களுக்கு நேர்ந்த விபத்துக்கள் எத்தனை? துயரங்கள் எத்தனை? சம்சார பந்தத்தில் கட்டுண்டிருந்தவர்களைக் கடவுளாக வணங்கலாமா? என்று எண்ணி ஆறாத் துயரத்தில் அழுந்தி அன்னையிடம் சென்று தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பித்தான். விம்மி விம்மி மொழி குளறினவனாய் நரேந்திரன் நடந்தவற்றைக் கூறினான். தான் வணங்குதற்கேற்ற வேறு தெய்வம் இல்லையேயென்று துயருற்றான். புவனேஸ்வரி மாதா சேயின் மனப்பாங்கை ஊகித்து, “நமது குலதெய்வமாகிய துறவிவேந்தன் காசி விஸ்வநாதனிருக்க நீ விசனப்படுவானேன்?” என்று ஆறுதலளித்தார். அவன் உடனே மேல் மாடிக்கு விரைந்தோடி சீதாராமனது விக்கிரகத்தை வீதியிலே விட்டெறிய அது வீழ்ந்து சுக்கலாயிற்று. மறுநாள் காலையில் கடைக்குச் சென்று சிவபெருமானது விக்கிரகம் ஒன்றை விலைக்கு வாங்கி வந்து காலியாயிருந்த வழிபாட்டுக்குரிய இடத்திலே அமர்த்தினான்.
யோக நித்திரை:
நரேந்திரனின் நித்திரை ஏனையவர்களுடையது போன்றதன்று. அவன் படுக்கையில் சயனித்துச் சோர்வுறுந்தருணத்திலே உருண்டை வடிவான ஜோதியொன்று தன்னை நோக்கி நகர்ந்து வருவதைக் காண்பான். அப்பேரொளியில் கலந்து மெய்மறந்துவிடுவதுதான் அவனது துயில். இந்த யோக நித்திரையானது அவனது மூன்றாம் பிராயத்திலிருந்து ஆயுள் பரியந்தம் அவனுடன் நீடித்திருந்தது. துயிலுறுகின்ற ஒவ்வொருவனும் தன்னைப் போலவே ஜோதியில் லயமாகின்றானென்று இச்சிறுவன் நெடுநாளாக எண்ணி வந்தான். பிறகு இதைப் பற்றிப் பள்ளிக்கூடப் பிள்ளையொருவனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த போதுதான் அது தனது தனியனுபவமென்று நரேந்திரன் அறியலானான். பிற்காலத்தில் அவனை ஆட்கொண்ட குருநாதர் ஒருவர் மட்டும் அவனுடைய இந்த அனுபவத்தை ஞான திருஷ்டியால் முன்னதாக அறிந்து, இதைப்பற்றி அவனுடன் உரையாடினார்.
வலது புருவத் தழும்பு:
ஒருநாள் நரேந்திரன் சில சிறுவர்களோடு மேல்மாடியில் குதித்தோடி விளையாடிக்கொண்டிருக்கையிலே, படிக்கட்டினின்று அடிதவறித் தலைகீழாக உருண்டு தரையிலே வீழ்ந்து மூர்ச்சையடைந்துவிட்டான். உயிருக்கே அபாயம் வந்துவிட்டதோவென்று மருண்டுபோன அவர்கள், அக்கணமே மருத்துவன் ஒருவனை அழைத்து வந்து வேண்டிய சிகிச்சைகளைக் கையாண்டார்கள். கொஞ்ச நேரத்தில் நரேந்திரன் மூர்ச்சை தெளிந்தெழ, பெற்றோர்கள் கவலையினின்று சிறுது தேறினார்கள். ஆனால் இந்த விபத்தின் பயனாக இவனது வலது புருவத்தில் பெரிய தழும்பொன்று காணப்பட்டு வந்தது. “இந்த ஆபத்தின் வாயிலாக இவனது சக்தியில் பெரும்பகுதி அன்னை பராசக்தி கரந்தெடுத்துவிட்டாள். அவ்வாறு நிகழாதிருந்திருக்குமாயின், இவன் இவ்வுலகையே அருட்சக்தியால் கலக்கிவிட்டிருப்பான்!” என்று பிற்காலத்தில் பரமஹம்சர் பகர்ந்தார். எனினும் அவன் உலகை ஓர் ஆட்டு ஆட்டித்தான் வைத்தான் என்பது வெளிப்படை.
நரேந்திரனின் ஞாபக சக்தி:
வீட்டிலேயே நியமிக்கப்பட்ட ஓர் உபாத்தியாயரிடம், குறிப்பிட்ட சில பிள்ளைகளுடன் ஞாபக சக்தி எத்தகையதென்பதை அப்போது ஆசிரியர் அறிந்திலர். அவர் பாடம் புகட்டியபோதெல்லாம் கண்ணைச் சிறிது மூடிக்கொண்டு தியானாவஸ்தையிலிருந்து அதைக் கேட்டுக் கிரகித்து வருவது இவனது வழக்கம். ஆனால் உபாத்தியாயர் இவனை மந்தனென்றும், தூங்குமூஞ்சிப் பயலென்றும் கருதி வந்தார். தூங்குகிறவன் போலக் காணப்பட்ட இப்பிள்ளையை ஒரு தடவை உபாத்தியாயர் கோபாவேசத்துடன் தட்டியெழுப்பினார். விழித்துப் பார்த்த நரேந்திரன் அவரது முகத்திலே சினக்குறியிருந்ததைக் கண்டு வியப்புற்றான். தான் தூங்கவில்லை என்பதை நிரூபித்தற்பொருட்டுச் சென்ற ஒரு மணிநேரம் அவர் சொல்லி வந்ததையெல்லாம் அப்படியே ஒப்பித்தான். இதுபோன்ற ஞாபக சக்தி ஒருவனிடம் இருக்கக்கூடுமென்பதை அந்த உபாத்தியாயர் இதற்குமுன் கனவிலும் கருதியதில்லை. அது முதல் நரேந்திரன்மாட்டு அவர் அன்பும் மரியாதையும் வைக்கலானார். ஓராண்டுக்குள்ளாக இப்பிள்ளை சம்ஸ்கிருத நிகண்டாகிய அமரகோசத்தை மனப்பாடம் பண்ணிவிட்டான். தேவபாஷையெனப் பகரப்படும் சம்ஸ்கிருதத்தில் அவனுக்கிருந்த பற்றுதல் அளவிடவொண்ணாதது.
“எதற்கும் அஞ்சாப் பிசாசு”:
உயர்தரப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பப்பட்டபோது அங்கும் பிள்ளைகள் அனைவருக்குமிடையே நரேந்திரன் மிகுந்த சுறுசுறுப்புள்ளவனாயிருந்தான். பரபரப்பு மிகுதியால் ஒரு நாளைக்கு ஒரு சட்டை அல்லது வேட்டியைக் கிழித்துவிடுவான்; எந்த விளையாட்டானாலும் அதிக உக்கிரத்துடன் அவன் விளையாடுவான்; எதற்கும் அஞ்சாப் பிசாசு என்று அவனைச் சொல்வார்கள். பள்ளிக்கூடத்தில் மேல் வகுப்புக்குப் போனபோது நரேந்திரன் ஆங்கிலம் கற்கவேண்டியது அவசியமாயிற்று. ஆனால் அது அன்னியநாட்டு மொழியென்று அவன் அதைப் படிக்க அறவே மறுத்துவிட்டான். யார் என்ன சொல்லியும் அவன் அதற்குச் செவி சாய்க்கவில்லை; சில மாதங்களுக்குள்ளாக அப்பாஷையைப் பயில வேண்டிய அவசியத்தை அவன் தானாக உணர்ந்துகொண்டான். ‘செய்வன திருந்தச் செய்’ என்பது அவனிடம் அமைந்திருந்த பேரியல்பாம். ஆதலால் இப்போது முழுமனதுடன் ஆங்கிலம் படிக்க அவன் ஆரம்பித்துவிட்டான். சுவாமி விவேகானந்தர் உலகனைத்துக்கும் உவந்தளித்த அருட்செய்தி ஆங்கிலம் வாயிலாக அல்லவோ வழங்கப்பட்டது.
கல்லூரிப் பிரவேசம்:
நரேந்திரன் உயர்தரப் பள்ளிக்கூடத்தில் வாசித்துக்கொண்டிருந்த போது தத்தர் குடும்பமானது மத்தியமாகாணத்திலுள்ள ரெய்ப்பூருக்குக் கொஞ்சகாலம் போகவேண்டி நேர்ந்தது. வீட்டாரோடு அவனும் வெளியூருக்குப் போக வேண்டியிருந்தமையால் அவனது படிப்புக்குச் சிறிது தடை ஏற்பட்டது. ரெய்ப்பூரில் ஆண்டுகள் இரண்டு கழிந்தன. பள்ளிக்கூடத்தில் முறையாகப் பயிலவேண்டிய படிப்புக்குப் பெருந்தடை விளைந்திருந்தமையால், கல்கத்தா திரும்பியபோது நரேந்திரனைக் கல்லூரிப் பிரவேசப் பரீட்சையில் சேர்த்துக்கொள்ளுதற்கு ஆட்சேபம் மிக உண்டாயிற்று. எனினும் அவனுடைய பொது அறிவையும், ஆற்றலையும் காரணமாகக்கொண்டு கல்வி இலாகா நிபந்தனைகளினின்று அவனுக்கு விலக்கு செய்தது. மூன்று வருஷங்களில் பயிலவேண்டிய பாடங்களை எல்லாம் ஒரே வருஷத்தில் அவன் கற்கவேண்டியிருந்தது. அல்லும் பகலும் அதிசிரத்தையுடனே படித்துப் பரீட்சையில் முதல் இடம் வகித்துத் தேர்ந்ததுமல்லாமல் தனது பாட சாலைக்கே அவ்வாண்டு தனிப்பெருமையைத் தேடி வைத்தான்.
கல்வி ஞானமும், வேடிக்கை விநோதங்களில் ஞானமும்:
கல்லூரி படிப்பிலே பிரவேசித்ததும் நரேந்திரனது மனப்பாங்கு அறவே மாறிவிட்டது. பிள்ளைப் பருவத்தில் வேடிக்கை விநோதங்களில் காலங்கழித்தது போன்று இப்போதும் கழிக்க அவனுக்கு அவகாசமில்லை. பாடப் புத்தகங்களைத் தவிர மெய்யறிவூட்டும் வேறு சில புத்தகங்களையும் அவன் படிக்கத் தொடங்கினான். வங்காளம், சம்ஸ்கிருதம், ஆங்கிலம், தத்துவஞானம், தர்க்கம், தேச சரித்திரம் முதலியவைகளில் அவன் எய்திருந்த மேம்பாட்டைக் காணலுற்ற கல்லூரியாசிரியர்கள் மிக வியப்படைந்தார்கள். மாணாக்கனாயிருந்தபோதே அவன் படைந்திருந்த வாக்குத் திறமையை அக்காலத்தில் நாவன்மையில் இணையற்றவரெனப் பிரசித்தி பெற்றிருந்த சுரேந்திரநாத பாணர்ஜி கண்டறிந்து அவனைப் பெரிதும் புகழ்ந்து பேசியுள்ளார். வாலிபர்களிடம் இன்றியமையாது இருக்க வேண்டிய குதூகலமும், வேடிக்கை விநோதங்களில் பற்றும் நரேந்திரனிடத்து வேண்டியவாறு அமைந்திருந்தன. சந்தர்ப்பத்துக்கேற்றா நகைச்சுவைப் பொலியும் சொற்களைச் சொர்ந்து, கேட்போர் விலாப்புடைக்கச் சிரிக்கும்படி அவன் செய்துவிடுவான். ஆதலால் மாணவர்களது கூட்டமொன்று எப்போதும் இவனைச் சூழ்ந்துகொண்டேயிருக்கும்.
சங்கீத ஞானமும், தேகப் பயிற்சியும்:
லலித கலை ஞானங்களில் சிறந்ததொன்றாகிய சங்கீதத்தில் அவன் தேர்ச்சி மிகப்பெற்று வந்தான். கலாசாலையில் ஒரு நாள் சுமார் இருநூறு மாணவர்கள் அடங்கியிருந்த வகுப்புக்கு அதன் ஆசிரியர் வரச் சிறிது கால தாமதமாய்விட்டது. அப்போது நரேந்திரன் ஒரு பாட்டுப்பாடி மாணாக்கர்களை மகிழ்விக்க வேண்டுமென்று அனைவரும் வேண்டினார்கள். அவனும் அக்கணமே இனிய கம்பீரமான குரலிலே பாடினதை எல்லாரும் மனம் குவிந்து நிசப்தமாய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆசிரியரும் பாட்டு முடியும் வரை வெளியிலிருந்து கேட்டு அனுபவித்துவிட்டு மலர்ந்த முகக் குறியுடன் கூடத்தினுள் பிரவேசித்தார். பாடத்தைப் போதிக்கத்துவக்குவதற்கு முன் அவர் கான ரசத்தை மிகவும் போற்றினார். சங்கீதத்தை கசடறக் கற்றுக் கொள்ளுதல் பொருட்டு சங்கீத வித்வான்கள் இருவரது உதவியைக்கொண்டு வீணை, மிருதங்கம் முதலிய கருவிகள் வாசிக்கவும் ராகங்கள் பாடவும் பயின்று வந்தான்.
(Swamiji sang well and had learned the Indian Classical music from his father as well as renowned singers of the day like, Pt. Beni Adhikary and Ustad Ahammad Khan. He even wrote poetry for which he often composed music himself. Swamiji quite often played several musical instruments like tabla, khol and tanpura.)
நரேந்திரர் வாசித்த இசைக்கருவிகள்
தேகப் பயிற்சிகளுள் சிலம்பம் சிறந்ததோர் வித்தை. நானாவித தேகப் பயிற்சிகளிலும் பந்து விளையாட்டுக்களிலும் நரேந்திரன் தேர்ச்சி பெற்றிருப்பது போலவே சிலம்ப வித்தையிலும் தேர்ந்திருந்தான். தேக வலிமையிலே சிறந்தவர்களையும்கூட இவ்வித்தையினால் தோற்கடிக்கவல்ல சில மர்மங்களை நரேந்திரன் கற்றிருந்தான்.
நாடகக் கலையில் நரேந்திரன் எத்தகைய மேம்பாடு பெற்றிருந்தான் என்பதை அவனது நடிப்பைக் கண்டவர்கள் அறிவார்கள்.
ஆண்டுதோறும் பரீட்சைக் காலம் அணுகும்போதுதான் நரேந்திரன் தனது முழுமனதையும் பாடப் புத்தகங்களில் செலுத்துவான். நரேந்திரன் பரீட்சைகளில் சிறப்புடன் தேர்ந்து B.A. பட்டதாரியும் ஆனான். பின்பு அவன் சட்டக் கலாசாலையில் வழக்கறிஞர் உத்தியோகத்துக்குப் படித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், B.L. பட்டம் பெறுதற்கு முன்பே ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டமையால் சட்டப் படிப்பை அவன் பூர்த்தி பண்ணவில்லை.
மஹேந்திரநாத தத்தர்
(நரேந்திரரின் இளைய சகோதரர்)
பூபேந்திரநாத தத்தர்
(நரேந்திரரின் இளைய சகோதரர்)
ரகுமணி தேவி (புவனேஸ்வரி மாதாவின் தாயார்)
 (இதன் தொடர்ச்சி 26.06.2012, செவ்வாய்க் கிழமை அன்று இடம்பெறும்.) 


Friday, June 22, 2012

*குற்றாலம் பருவ அந்தர்யோகம்


ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண ஆஸ்ரமம்
திருக்குற்றாலம்.

குற்றாலம் பருவ அந்தர்யோகம்

ஜூலை 1 முதல் ஆகஸ்டு 15 வரை

ஜூலை 1-5                   ஸ்ரீமத் சந்திரசேகரானந்த சுவாமிஜி
ஜூலை 6-8                   மதுரை சமிதி
ஜூலை 9                      ஸ்ரீமத் சாரதானந்த சுவாமிஜி
ஜூலை 10-12              ஸ்ரீமத் கங்காதரானந்த சுவாமிஜி
ஜூலை 13-17              ஸ்ரீமத் சச்சிதானந்த சுவாமிஜி
ஜூலை 18-21              ஸ்ரீமத் அக்ஷரானந்த சுவாமிஜி
ஜூலை 22-26              திருநெல்வேலி மற்றும் கரூர் சமிதி
ஜூலை 27-29              ஸ்ரீமத் ருத்ரானந்த சுவாமிஜி
ஜூலை 30-ஆகஸ்டு 1  ஸ்ரீமத் பரமானந்த சுவாமிஜி
ஆகஸ்டு 2-11                யதீஸ்வரி ஸ்ரீ கிருஷ்ணபிரியா அம்பா
ஆகஸ்டு 12-14              யதீஸ்வரி ஈஸ்வரபிரியா அம்பா
ஆகஸ்டு 15                   ஸ்ரீமத் திவ்யானந்த சுவாமிஜி

ஆகஸ்டு 11-15              கோத்தகிரி ஸ்ரீ தத்வான சைதன்யா 
                                       அவர்களின் இன்னிசைக் கச்சேரி 
                                        நடைபெறும்.
  
பருவ அந்தர்யோக வாழ்க்கை முறை

காலை:
04-00 மணி                            துயில் எழுதல்
04-30 முதல் 05-30 வரை      திருப்பள்ளியெழுச்சி, நாமஜபம், கீதா பாராயணம்
05-30 முதல் 7-00 வரை         அருவி ஸ்நானம்
07-00 முதல் 7-30 வரை         தியானம்
07-30 மணி                             சிற்றுண்டி
10-00 முதல் 10-30 வரை       பஜனை
10-30 முதல் 11-15 வரை       உபன்யாசம்
11-15 முதல் 11-45 வரை       அர்ச்சனை
11-45 முதல் 12-00 வரை       தியானம், ஆரதி

மாலை:
12-00 முதல் 12-30 வரை       உணவு, ஓய்வு
02-30 முதல் 03-00 வரை       பஜனை
03-00 முதல் 03-45 வரை       உபன்யாசம்
03-45 முதல் 04-00 வரை       தியானம்
04-00 முதல் 06-00 வரை       சிற்றுண்டி, அருவி ஸ்நானம்
06-00 முதல் 06-30 வரை       நாமஜபம்
06-30 முதல் 07-15 வரை       ஆரதி, தியானம்
07-30 மணி                             இரவு உணவு
08-30 முதல் 09-00 வரை       சத்சம்பாஷணை
09-00 மணி                             ஓய்வு

திங்கள், புதன், வெள்ளி ஆகிய நாட்களில் முறையே சிவசகஸ்ரநாமம், விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம், லலிதா சகஸ்ரநாமம் ஆகியவை அர்ச்சனை செய்யப்படும். ஆகையால் காலை நிகழ்ச்சிகள் 09-30க்கும் மாலை நிகழ்ச்சிகள் 02-15க்கும் தொடங்கும்.

அனைவரும் வருக! திருவருள் பெருக!!

Friday, June 15, 2012

*மாநாடு - ஆலோசனைக் கூட்டம்


திருநெல்வேலி ஸ்ரீ சாரதா கல்லூரியில் ஜூலை 8 ஆம் நாள் நடைபெற இருந்த ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண – சுவாமி விவேகானந்தர் பக்தர்கள் மாநாடு சம்பந்தமான ஆலோசனைக் கூட்டம் ஆகஸ்ட் மாதம் 5 ஆம் நாளுக்கு மாற்றி வைக்கப்பட்டுள்ளது.